મારે ભઈ તારું બહું કાંમ સે...

હાચુ કઉ વાત જાંણે આંમ સે,

મારે ભઈ તારું બહું કાંમ સે....

ચેટલે ઠેકાણે તને હોધી વળ્યો

તો ય તારો ના પત્તો કંઇ લાગે સે,
મળવાનું મન્ન હાળું ઠેબે ચઢે તો

પસે હૂંહરું મંઈ સાતી માં વાગે સે!

ચ્યે દા’ડે તું જ કે’ તારો પગ ચ્યાંય ટક્યો,

બેઠો થઈ ચ્યાંય ઠરીઠામ સે?

મારે ભઈ તારું બહું કાંમ સે...

આંને પુસુ તો કે’ દઈ જાંણે કોણ મૂઓ,

ઓલ્યાને પુસું તો આંસ્યો કાઢે!

કો’ક વળી નાંમ તારું હાંભળતાંવેત

મારી વાત્યને જ ધડમૂળથી વાઢે!

તારા વચોટીયાઓ, પૂસીએ તો

કહે સે કે ઈવડો ઈ આંમ નઈ આંમ સે....

મારે ભઈ તારું બહું કાંમ સે..

અક્ક્લનાં ઓથમીરો પથરા ફંફોહે

પસે હામહામા ઢેખાળા ફેંકે,

ચપટી આલીને તને, ખોબા ધરે

પસે રાતદા’ડો નેંધણીયા હેંકે!

બુધ્ધિનાં બંધાણી બાંધે ભાર્યે કે’

હાવ બધા બુધ્ધિના જાંમ સે...

તો’ય કઉ મારે ભઈ તારું બહું કાંમ સે..

-નવનીત ઠક્કર.

થઈ ગયું..

બધું જ સખળ ડખળ થઈ ગયું.

રઘવાટનું જ નર્યુ પડળ થઈ ગયું.

શો કરવો આનો ઈલાજ કહો,

પાક્યુ દુ:ખ ને કમંડળ થઈ ગયું.

હવે શું અવતરશે સવારની કુખેથી?

સમણું પોતે જ જ્યાં વ્યંઢળ થઈ ગયું.

આંગણની તો દશા શી થશે પછી?

આંખ દદડી’ને ફળિયું સજળ થઈ ગયું.

છટકું ગોઠવીને સરકી ગઈ ઊંઘ,

એટલે જ સ્તો મટકુ પ્રબળ થઈ ગયું.

જુઓ કેડીઓ તાણી જાય છે રસ્તાને,

કેવું અનોખું સંઘબળ થઈ ગયું!

નહી કરું  આવુ  અડપલું  હવે  કદી,

નાખ્યું કશુંક ને આતો વમળ થઈ ગયું!

-નવનીત ઠક્કર.

હવે પામ્યો કે કેમ અચાનક

બેસી જાય ચોમાસુ!

દૂર રહ્યે જે દીઠાં દરિયા,

નીકળ્યાં તારા આંસુ!

-ગુરુદત્ત ઠક્કર।

વેંત રાતું ગીત

જાસો મોકલીને પછી વાંસો ધરો એમાં બંનેનું નાક ન કપાય!

એકાદો હડસેલો ખાવાથી અમથીના દખડાંની ચોટ ન મપાય.

દરવાજા ફેંદ્યાથી ઝાઝું કઈ લાધે નહી બહુ બહુ તો ફાટ્યો દેખાય.

આરપાર જોવાનાં કામબાણ તાક્યેથી સરવાળે શમણાં વીંધાય.

ચામડી ઉધેડેલી વાધરીઓ ખેંચેથી દલડાં ફાટ્યાં ના સંધાય,

એકાદો હડસેલો ખાવાથી અમથીના દખડાંની ચોટ ન મપાય....

પાંપણથી ગૂંથો ના અંકોડા આંખોમાં પાંખોથી પકડો ના લાગ

આલિંગનથી મથ્યે વરસોના વરસો કઈ લાધે ના પડખાનો તાગ!

ચિતા પર ફુલડાની લાશો ઢાળો તોય મડદુનાં મઘમાતું થાય,

એકાદો હડસેલો ખાવાથી અમથીના દખડાંની ચોટ ન મપાય....

-નવનીત ઠક્કર.

સાયબાની ....

પીળાપચક મ્હારાં હૈયાના કેના પર

સાયબાની નારંગી છાંટ!

સખી! ભમરાંઓ માંડે પંચાત,

મૂઆ ઘેર ઘેર ફેલાવે વાત!

-ગુરુદત્ત ઠક્કર.

મારી પિચકારી....

મનડાંની કડવાશો હોમી છે અગનિમાં પ્રગટાવી હૈયે મેં હોળી,

દોસ્ત આજ રંગાજો હૈયું ખોલીને, મારી પિચકારી પ્રેમમાં ઝબોળી!

રક્તરંજિત..

શાને સહુ મા હવે હુ તારા રક્તરંજિત ચહેરા,

પાકના નાપાકે દીધા ઘા બદન પર ગહેરા।

ન્યાયતો અંધ જ હતા, લ્યો સત્તાધીશ પણ બહેરા,

બદલવા નકશા રહ્યા, હવેતો તોડી સરહદ-પહેરા।

-ગુરુદત્ત ઠક્કર।

હાઈકુ:

હિમાલયથી

છે વાતાનુકૂલિત

દેશ અમારો

-ગુરુદત્ત ઠક્કર.

નહી..

વાંસલડી ભીની થઈ ગઈ

સૂર ભીના રેલાયાં નહી

દુર રહ્યે પણ સ્પર્શ થયો

પડખાં નજીક લાવ્યા નહી

કંઈક હળાહળ કંઠ ધર્યા

કંઠના રંગ બદલાયા નહી

ઘૂઘવાટો ને પોંખ્યાં બહુ

ઝરણો ને બિરદાવ્યા નહી

બાંગ-નમાજે શ્વાસ છુટ્યા
કબરે કાબા આવ્યા નહી

સુરજ ગ્યો ને રાત ઢળી
અજવાળા પરખાયા નહી

રંગારો હાથ ધોઈ બેઠો

હૈયા કો' રંગાયા નહી..
-ગુરુદત્ત ઠક્કર.

નૂતન વર્ષાભિનંદન

તનમન તણા વૈભવ મળે, સંપત્તિ નિર્વિવાદ મળે,

સ્નેહ મળે કુટુંબનો, વડીલના આશિર્વાદ મળે.

મંગલ બને હર કાર્ય, ને નૂતન બને જીવન સતત,

ઘટનાઓને કોલાહલે, બસ સાચો અંતરનાદ મળે....

-ગુરુદત્ત ઠક્કર.

હાઈકુ:

લ્યો હ્ર્દય- ને

કરો ઇન્ટીરિયર

ડેકોરેશન...

-ગુરુદત્ત ઠક્કર.

..માંગી લો..

ગાંઠ બાંધો પાલવે, ને માંગી લો, જલ્દી કરો!

તૂટતો તારો છુ હું, કોઈ રંજ મારો ના કરો..

-ગુરુદત્ત ઠક્કર.

હાઈકુ:

રંગ ભરંતા

હ્રદયાકાશે -તમે

ભોરનાં ભાનુ॥

-ગુરુદત્ત ઠક્કર

આંધી ઉઠે!

હવે તો હ્રદયના આ રણમાં કોઈ આંધી ઉઠે!

સદીઓથી નિર્જીવ ખુણે સુતેલો એક ગાંધી ઉઠે!

-ગુરુદત્ત ઠક્કર.

ગઝલ

હુ જાણું ’ને તું પણ જાણે,

કોણ પછી કોને પરમાણે!

પૂરશો તોયે વળશે ના કંઈ,

છિદ્રો જુદાં કાણે-કાણે.

સીમ વસી ગઈ શહેર રચાવી,

કૂતરું ગામ ભણી છો તાણે.

ભીંતો આમ ચણ્યે રાખી ને,

લોક જમે છે એક જ ભાણે.

ગાળ હોત તો ગળી જતે પણ,

જાળ છળી ગઈ પહેલાં આણે.

એની વાત કરીશ ના મનિયા,

એ તો ભઈ સઘળાં ને નાણે.

એક ટીપું આંસુ નહી ટપકે,

આંખ મઢાવી એ જ પ્રમાણે.

તાપ ગઝલને હવે અડકશે

કાચી રહી છો પહેલાં ઘાણે.

-નવનીત ઠકકર.